Mgr Roman Liszka urodził się 5 stycznia 1933 roku w miejscowości Kobiór (woj. śląskie). Na przełomie lat 1950/1960 wyczynowo grał w piłkę nożną będąc zawodnikiem drugoligowego zespołu "czarnych koszul" czyli Polonii Warszawa. Po przeprowadzce do Bielska-Białej kontynuował grę w BKS "Stal" Bielsko-Biała, a także jako grający trener w KS "Cukrownik Chybie". W latach 1967-1971 pracę zawodową w bielskiej "Befamie" łączył ze studiami zaocznymi w Wyższej Szkole Wychowania Fizycznego w Krakowie na kierunku rehabilitacja. Po ukończeniu studiów, tj. od 1972 roku, aż do emerytury (1988 r.) pracował w szkolnictwie. Zainteresowania korekcją wad postawy ciała dzieci i młodzieży skrystalizowały się u niego w latach 1975-1981, kiedy to jako wizytator Kuratorium Oświaty w Bielsku-Białej był koordynatorem działalności zespołów gimnastyki korekcyjnej w szkołach na terenie woj. bielskiego. Był prekursorem i twórcą systemu szkolnej korektywy na Podbeskidziu. Współpracując z Towarzystwem Przyjaciół Dzieci oraz Wojewódzką Przychodnią Matki i Dziecka, a także innymi placówkami oświatowymi i służby zdrowia z pietyzmem organizował kolonie zdrowotne dla dzieci i młodzieży z wadami postawy ciała, które odbywały się corocznie od 1977 roku.

Zmysł organizacyjny, subtelna osobowość, wielka wiedza praktyczna i teoretyczna oraz konsekwencja w działaniu pozwoliły mgr Romanowi Liszce zrealizować marzenie życia czyli stworzenie wyspecjalizowanego w korekcji wad postawy ciała dzieci i młodzieży ośrodka, który promieniowałby nie tylko na teren Podbeskidzia, ale i całej Polski.

Pokonując wiele trudności doprowadził do otwarcia w 1982 roku Placówki Specjalistycznej Wojewódzkiego Szkolnego Ośrodka Gimnastyki Korekcyjno-Kompensacyjnej w Bielsku-Białej, której został pierwszym dyrektorem. Placówka niezależnie od prowadzenia zajęć gimnastyki korekcyjno-kompensacyjnej z zaawansowanymi przypadkami wad postawy ciała była głównym ośrodkiem konsultacyjno-metodycznym dla kadry nauczycielskiej szkolnych zespołów gkk w woj. bielskim, zapleczem praktyk specjalizacyjnych dla studentów Akademii Wychowania Fizycznego w Katowicach i Krakowie jak również współorganizatorem kursów kwalifikacyjnych i doskonalących z zakresu gimnastyki korekcyjnej (wspólnie z Wojewódzkim Ośrodkiem Metodycznym w Bielsku-Białej). W 1984 roku zespół współpracowników pod jego kierunkiem opiniował ministerialny projekt ustawy "System Szkolnej Korektywy" wprowadzony w życie w 1985 r przez Ministerstwo Oświaty i Wychowania.
Funkcję dyrektora z niezwykłym zaangażowaniem sprawował nieprzerwanie do września 1988 roku, kiedy to złożony ciężką chorobą musiał przejść na wcześniejszą emeryturę.

Wielką umiejętnością twórcy ośrodka była zdolność doboru kadry pedagogicznej co miało bardzo istotne znaczenie dla dalszego rozwoju placówki po jego odejściu.

Wdrażając do praktyki pedagogicznej oryginalne pomysły i rozwiązania konstrukcyjne starł się utrwalić i upowszechnić własne doświadczenia metodyczne w postaci poradników i artykułów publikowanych w fachowych periodykach. Na zlecenie Instytutu Kształcenia Nauczycieli w Warszawie opracował programy kursów dla nauczycieli zdobywających kwalifikacje w zakresie gimnastyki korekcyjno-kompensacyjnej.

W uznaniu owocnej, twórczej i pełnej ofiarności pracy pedagogicznej był wielokrotnie wyróżniany nagrodami i odznaczeniami regionalnymi, resortowymi i państwowymi. Był laureatem nagrody resortowej pierwszego stopnia Ministra Oświaty i Wychowania (1977), dwukrotnym laureatem nagród drugiego stopnia Oddziału Kształcenia Nauczycieli w Katowicach za wyróżnione w konkursach wojewódzkich odczyty pedagogiczne(1977, 1979), laureatem nagrody wojewódzkiej za osiągnięcia w kreowaniu zdrowotności i korygowaniu wad postawy ciała u dzieci i młodzieży (1983). Był odznaczony Medalem im. dr Henryka Jordana (1984), srebrną odznaką Zasłużonego Działacza Towarzystwa Przyjaciół Dzieci (1963), a także Złotym Krzyżem Zasługi (1983). Dwukrotnie był obdarzany godnością zasłużonego nauczyciela i wychowawcy Podbeskidzia (1981, 1983).

3 stycznia 1990 roku odszedł przedwcześnie człowiek – wzór pracowitości i uczciwości, niekwestionowany autorytet, lubiany i ceniony przez wszystkich, którzy mieli przyjemność z nim współpracować. Dla wielu z nas pozostał nieosiągalnym wzorem, a jego bogata spuścizna służy do dziś dzieciom i młodzieży z wadami postawy ciała nie tylko na terenie Podbeskidzia.

W dniu 12 października 1990 roku odbyła się uroczystość nadania ośrodkowi imienia Romana Liszki, a odsłonięcia pamiątkowej tablicy w obecności licznie zgromadzonych nauczycieli, rodziców, wychowanków i gości oficjalnych oraz rodziny i przyjaciół dokonała żona patrona Krystyna.